Wiek emerytalny w Europie od kilku lat jest jednym z kluczowych tematów debat społecznych i gospodarczych. Większość państw Unii Europejskiej zdecydowała się na reformy, które stopniowo wydłużają aktywność zawodową obywateli. Obecnie granica przechodzenia na emeryturę w Europie najczęściej mieści się w przedziale od 62 do 67 lat, jednak w wielu krajach obowiązujące dziś przepisy są jedynie etapem przejściowym przed dalszymi zmianami.
Średni wiek emerytalny w Europie wynosi około 65 lat, przy czym coraz częściej dotyczy on zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Różnice między płciami, które jeszcze kilkanaście lat temu były standardem w wielu systemach emerytalnych, są systematycznie likwidowane. W Niemczech wiek emerytalny jest stopniowo podnoszony do 67 lat, w Holandii i Danii już teraz oscyluje wokół 67 lat, a w Irlandii wynosi 66 lat. W krajach takich jak Hiszpania, Austria czy Polska granica ta kształtuje się na poziomie około 65 lat, natomiast w Grecji, Luksemburgu czy Słowenii nadal obowiązuje wiek emerytalny bliski 62 lat.
Głównym powodem, dla którego wiek emerytalny w Europie rośnie, są zmiany demograficzne. Europejczycy żyją coraz dłużej, a liczba osób w wieku produkcyjnym maleje. Powoduje to coraz większe obciążenie systemów emerytalnych, które muszą wypłacać świadczenia przez dłuższy czas przy mniejszej liczbie osób odprowadzających składki. W odpowiedzi wiele państw zdecydowało się na powiązanie wieku emerytalnego z dalszym wzrostem średniej długości życia, co sprawia, że granica przechodzenia na emeryturę nie jest już stała.
Prognozy pokazują, że w kolejnych dekadach wiek emerytalny w Europie będzie nadal wzrastał. Do około 2060 roku średnia dla Unii Europejskiej może osiągnąć 67 lat, a w niektórych krajach nawet przekroczyć 70 lat. Najbardziej zaawansowane plany dotyczą państw Europy Północnej i Zachodniej. W Danii mówi się o wieku emerytalnym sięgającym nawet 74 lat, we Włoszech i Estonii o około 71 latach, a w Szwecji i Holandii o granicy zbliżonej do 70 lat. Takie rozwiązania mają zapewnić długoterminową stabilność finansów publicznych, ale jednocześnie budzą duże emocje społeczne.
Zmiany wieku emerytalnego w Europie często spotykają się z oporem, szczególnie wśród osób wykonujących ciężką pracę fizyczną. Z tego powodu wiele systemów emerytalnych przewiduje elastyczne rozwiązania, które pozwalają na wcześniejsze zakończenie aktywności zawodowej przy odpowiednio długim stażu pracy lub częściowe przejście na emeryturę. Jednocześnie państwa wprowadzają zachęty finansowe dla tych, którzy zdecydują się pracować dłużej niż wymagane minimum.
Wiek emerytalny w Europie nie jest już jedynie formalnym zapisem w ustawie, lecz elementem szerszej strategii gospodarczej i społecznej. Dla obecnych i przyszłych pracowników oznacza to konieczność dłuższej aktywności zawodowej oraz większego znaczenia prywatnych form oszczędzania. Kierunek zmian jest jasny – emerytura w Europie będzie coraz późniejszym etapem życia, a świadome planowanie finansowej przyszłości stanie się kluczowe.